>

+ فالوده شیرازی (؟)

من خیلی خیلی فالوده دوست دارم! اونم با آبلیموی اضافه* تو بعداز ظهر گرمی که رفتی سینما... یا وقتی داری از کلاس زبان تو تابستون برمیگردی و یه لحظه جلو در بابارحیم نگه می داری و فالوده می خوری به عرش می رسی! :دی یادش بخیر... اینجا از این هوس ها موقوف ه! فالوده شیرازی فروش نداریم که! :دی! مجبوری خودت درست کنی! شکر خدا فالوده آسون ه و با مبانی تنبل خونه ای من سازگاره و می شه آدم خودش رو به این صورت به لذت اکبر برسونه!

سر شیرازی بودن این فالوده... من دقیق نمی دونم با نشاسته ی ذرت تو ایران درست می کنند فالوده رو یا چی.... می دونم فالوده های یزد مثلاً گردالی گردالی ریز بود و ما دو سه باری که یزد رفتیم جلو مسجد جامع تو کاسه استیل یا یه تیکه یخ بزرگ از اون فالوده ها خوردیم! که با شربت (قرمز) سرو می شد... یا کرمان یادمه فالوده شل تر از اینی بود که ما تو تهران به اسم فالوده شیرازی به اش عادت داشتیم. بهر حال من همیشه دوست دارم برم شهرهای مختلف و خوراکی هاشونو بخورم و تفاوت هاشو ببینیم ولی فالوده ای که از همه بیشتر دوست دارم همین فالوده ای ه که به شیراز نسبت می دهند.

یه چیزی که به نظرم جالب ه و قبلاً قولش رو دادم که اینجا بنویسم، فالوده ی هندی ه. هندی ها هم همین نودل های ما رو با شیر و گلاب و هل و تخم شربتی می جوشانند (شکر هم هست) و با اسانس های مختلف و مغزهای مختلف (مثل مغزبادام و پسته و ...) مخلوط می کنند و سرد خالی یا با بستنی سرو می کنند و به اش می گن فالوده. من اونم دوست دارم. ولی اون به سبکی و خنکی فالوده شیرازی ما نیست... خصوصاً با آبلیموی اضافه. اونم درست کردم عکس هاش هست ان شالله به زودی می ذارمشون.

*: این آبلیموی اضافه خیلی مهم ه هااا! اون بستنی فروش روبرو عصر جدید فهمید که اگه به من آبلیموی اضافه نده می رم از اون سوپر بغلی یه شیشه گنده آبلیموی یک و یک می خرم می آرم با خودم تو مغازه اش می ریزیم رو فالوده و می خورم! :دی یادش بخیر... چه زورم می گرفت بعضی جاها آب قاطی آبلیموشون می کردند!


مواد لازم برای 3 -4 تا ظرف فالوده **:

رشته برنج (یا رشته نشاسته (؟ی ذرت) _____________ 100 گرم

شکر ________________________________________ 2.5 لیوان

آب __________________________________________ 2 لیوان

گلاب _________________________________________ یک چهارم لیوان

آبلیمو (یا شربت یا آب مربا !) _____________________ به میزان لازم (یه عالمه !)

طرزتهیه:

آب و شکر رو می ریزیم توی شیرجوش و روی حرارت ملایم تا کاملاً شکر تو آب حل بشه بعد ازروی حرارت برمی داریم گلاب رو اضافه می کنیم و می گذاریم کنار تا سرد بشه.

رشته های برنج رو که اینجا هر مغازه ی هلندی ای هم حتی داره (چینی ها که به طریق اولی) می گذاریم توی آب جوش تا پخته بشه. حدود 10 تا 15 دقیقه بجوشه تا کاملاً بپزد و نرم نرم بشه.

بعد می ریزیم تو آبکش. بهش چند تا قیچی می زنیم. تا اندازه ی معمول فالوده بشه و رویش آب سرد فراوان باز می کنیم. وقتی شربت و رشته ها کاملاً سرد شدند اینها رو باهم مخلوط می کنیم می ذاریمشون تو فریزر.

(پیشنهاد من: تو ظرف های پلاستیکی کوچک می ریزیم که هر موقع از بیرون تو تابستون اومدیم سریع یکی اش رو برداریم و بخوریم)

بعد از اینکه یخ زد آماده است. هر موقع خواستین بخورید از تو فریزر برمیداریم کمی یخش رو خرد می کنیم، با آبلیمو (ی فراوان) سرو می کنیم.

**(یا بیشتر) بستگی داره چقدر ظرف ها بزرگ باشه و بخواین بخودتون حال بدین :دی

!: تاریخ این عکس ها مربوط به ششم تیرماه 1388!! خوبه الآن هم تو فریزر فالوده دارم و عزم کردم برم بیارم همین جا کنار لپ تاپ بخورم وگرنه چه طوری این پست رو می نوشتم :دی!!

نویسنده : کویریات ; ساعت ۳:۳٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۱٥
    پيام هاي ديگران()   لینک